Historia Parafii

Historia naszego Kościoła i Parafii
W wyniku pożogi wojennej w 1945 roku rozległy obszar miasta na południe od Dworca Głównego pozbawiony został dużych kościołów: Św. Henryka (ul. Gliniana) i Ducha Św. W tej sytuacji jedynym w okolicy budynkiem, który mógł zastąpić obie świątynie był opuszczony i stosunkowo niewiele uszkodzony obiekt sakralny przy ul. Wielkiej 168.
Kaplica ta, wzniesiona z cegły, z maleńką wieżyczką – sygnaturką, została zbudowana w latach 1937-1938. Zaprojektowali ją inż. Erwin Burchardt i inż. E. Markusie. Powstała ona na zapleczu 3-piętrowego domu mieszkalnego, który należał do ewangelickiej gminy Stowarzyszenia Królestwa Powszechnego, będącego jednym z odłamów tzw. wolnych kościołów, tj. protestanckich grup wyznaniowych, którym początek dała sekta pod nazwą Protestanccy Przyjaciele.
Po wojnie kaplica pełniła funkcje zastępcze do czasu częściowego odbudowania kościoła p.w. św. Henryka.
Kaplicę wraz z domem przydzielił katolikom radziecki komendant miasta Iwanow 9 lipca 1945 roku i początkowo odbywały się w niej nabożeństwa niemieckie, a w miarę napływu ludności polskiej także oddzielne, przeznaczone dla niej. Polskie Msze święte odprawiał przybyły ze Lwowa ks. Tadeusz Kuntze, kapłan obrządku ormiańskiego, skierowany do parafii św. Henryka i św. Ducha 26 kwietnia 1946 roku. Kaplicę wyposażono w neobarokowy ołtarz, obraz i figury z pocz. XX w., przeniesione z uszkodzonego kościoła p.w. św. Karola Boromeusza. Dobudowano nową zakrystię. Po odbudowaniu kościoła p.w. św. Henryka w 1958 roku, kościół spełniał funkcje kościoła pomocniczego w tej parafii. 3 lipca 1961 roku kościół otrzymał wezwanie św. Stanisława Kostki.
Dnia 1 sierpnia 1968 roku na mocy dekretu Arcybiskupa Wroclawskiego utworzono samodzielne duszpasterstwo. Pierwszymi duszpasterzami zostali mianowani: Ks. Tadeusz Woszczyna jako administrator i Ks. Bruno Arabski jako wikariusz. Pismo Kurii Arcybiskupiej z dnia 31 sierpnia 1968 roku ustaliło granice duszpasterstwa. W niedzielę, 1 września rozpoczęło sie życie nowego duszpasterstwa - ogłoszono porządek nabożeństw oraz zapowiedziano nauczanie religii. W każdą niedzielę było 6 Mszy świętych, Istniało 6 róż. 15 grudnia 1975 roku Ks. Parałat Wincenty Tarnogrodzki wraz z duszpasterzami Parafii p.w. Św. Henryka przeprowadził się z dotychczas zajmowanych pomieszczeń przy ul. Hubskiej 89 do nowowybudowanej plebanii przy ul. Glinianej 16. Od tej chwili samodzielne duszpasterstwo uzyskało własną plebanię zajmując zwolnione pomieszczenia. W latach 1972 - 1975 dzielnica została rozbudowana, powstało wiele nowych budynków przy ul. Kamiennej, Wesołej, Przestrzennej, Gajowej, Hubskiej i Glinianej. Liczba parafian wzrosła z 4500 do 6500.
30 grudnia 1976 roku Ksiądz Arcybiskup Henryk Gulbinowicz erygował dotychczasowe samodzielne duszpasterstwo jako parafię. Proboszczem parafii został dotychczasowy administrator Ks. Tadeusz Woszczyna. Jednocześnie rozpoczeły się starania rozbudowy kościoła.
We wrześniu 1984 roku rozpoczęto budowę dwupoziomowej świątyni. W 1986 r. wybudowano budynek katechetyczny (stan surowy), w 1987 roku dolny kościół został przystosowany do odprawiania nabożeństw. W następnych latach zbudowano chór, kaplicę Matki Bożej, zakrystię i kaplicę św. Stanisława Kostki oraz wieżę do wys. 22 m. We wrześniu 1996 roku wykonano strop kasetonowy nawy głównej, którego ciężar obliczono na 450 ton. W 1997 roku kościół, kaplice i zakrystię pokryto blachą cynkową. W 2000 roku świątynię oszklono.
17 września 2006 roku kościół został poświęcony przez Arcybiskupa Metropolitę Wrocławskiego Mariana Gołębiewskiego. Był to jednocześnie ostatni dzień pełnienia funkcji proboszcza przez księdza prałata Tadeusza Woszczynę, który następnego dnia przeszedł na emeryturę, pozostając jednocześnie rezydentem w Parafii.